[[ I'll wait until my wings are ready....and then....I'll....Fly...far and far.... away ]]

มาอัพแล้วค่ะ

นู๋ดองนานไปมั้ย

ฮ่าๆๆ

อ่านะ

การอัพวันนี้ กะจาให้เรื่องทุกอย่างจบลงตรงนี้เลยดีกว่า

เพราะเข้าใจแล้ว ทุกอย่างที่ซีคิด

มันเป็นความรู้สึก น้อยใจ มากกว่า ชอบ นะ

คิดมานานแล้ว

ตั้งแต่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีความรู้สึกดีๆกับเค้าคนนั้น

กลัว ว่าจะเสียคำว่า เพื่อน ไป

แล้วสุดท้าย มันก็ลงเอยอย่างที่คิดไว้

ตอนนี้ซีได้แต่นั่งเสียดาย

"ทำไม เราต้องไปรู้สึกอย่างนั้นกับเค้าด้วย ไม่น่าเลย"

ตอนนี้ได้แต่นั่นเสียใจ

อยากได้คำว่าเพื่อนกลับมา

"ขอโทษ"

ที่รู้สึกอย่างนั้นกับเทอ

ขอโทษ ที่ทำให้อึดอัด

ขอโทษ ที่ทำให้เทอทำตัวไม่ถูก

ขอโทษ ที่ทำให้ไม่สบายใจ

"ขอบคุณ"

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่เคยให้เราไว้

ขอบคุณ ความใจดี ที่เทอมีให้เสมอมา เมื่อปีที่แล้ว

ขอบคุณ ที่เป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด

ขอบคุณที่คอยแหย่เรา ไม่ทำให้เราเหงา

ขอบคุณ จิงๆ

บางที

ที่ซีเข้าใจ ว่าชอบเทอ อาจจะเป็นแค่

ความรู้สึก น้อยใจก็ได้มั้ง

เพราะตั้งแต่ม.4 เทอม สอง

เทอเปลี่ยนไป

ไม่สนิดกับเราเหมือนเมื่อก่อน

ไม่เล่นกับเรา

เทอมีเพื่อนใหม่เยอะขึ้น

เทอมีเพื่อนที่อยากจะเล่นด้วยมากขึ้น

เทอมีคนที่รู้จักมากขึ้น

จนเรา

หายไป

แต่ในความรู้สึกเรา

ยังคงคิดถึงเทอตลอด

ตอนที่ทำกีฬาสีกัน เทอไม่อยู่

เราร้องไห้

ไม่รู้ทำไม

เราคิด ว่าถ้าเทอ อยู่กับเรา จะปลอบเรามั้ย

ถ้าเทอนั่งข้างหลังเราต่อไป

เราจะสนิทกันมากกว่านี้มั้ย

ตอนที่เทอเข้าร.ร.นี้ใหม่ๆ

เราตั้งใจ ว่าจะต้องเป็นเพื่อนกับเทอให้ได้

แล้วก็ได้จิงๆ

แต่รู้มั้ย เวลาที่เรามีความสุข

พระเจ้ามักจะแกล้งเราเสมอ

ถึงได้มอบช่วงเวลาที่มีความสุขนั้น มาน้อยเหลือเกิน

ไม่รู้สิ

หลังจาที่ทะเลาะกันครั้งนั้น

เฮ้อ..

มันทำให้เรารู้ว่าเทอมีค่ามาก

เมื่อเทอไม่คุยกับเรา ไม่เล่นกับเรา ไม่อยู่ข้างเรา

แต่กลับ หันไปคุยกับใครคนอื่น เล่นกับคนอื่น อยู่กับคนอื่น

(คนอื่นคนนั้น ถ้าเทอมาอ่านคงรู้ว่าใคร หรืออาจไม่รู้ก็ได้ ฮ่าๆๆ)

มันทำให้เจ็บมากๆ

ตอนนั้นมั้ง เราถึงคิดว่าเราชอบเทอ

(รู้สึกเหมือนจะน้อยใจมากกว่านะ มาคิดๆดูแล้ว)

หลังจากนั้นก็เริ่มรู้สึกดีกับเทอมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่เพราะ

กลัวจะเสียคำว่าเพื่อนไป

ทำให้เราต้องเก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้ตลอด

จนตอนนี้ เราว่า

เทอคงรู้แล้ว

เฮ้อ

ช่างเถอะ

เธอเปลี่ยนไปมาก

การกระทำของเทอทำให้เรารู้แล้ว ว่าเทอรู้ว่าเรารู้สึกยังไงกับเทอ

แต่ว่า

ไม่ต้องอึดอัดแล้วล่ะนะ

กลับมาเหมือนเดิมเถอะเราขอร้อง

เราจะลืมความรู้สึกแบบนั้นทั้งหมด

จะลืมให้หมด

ขอแค่ กลับมา

กลับมาเป็นเพื่อนสนิทแบบเดิมได้มั้ย

ขอร้องนะ

ถึง งุงิ&ฉิ่งฉับ

ขอบคุณนะ

ขอบคุณที่ทำให้ซีคิดได้ ฮ่าๆๆๆ

(จะร้องไห้อยู่แล้ว ยังจาหัวเราะอีก)

ถ้า งุงิ และฉิ่งฉับ เป็นคนที่ซ๊คิดจิงๆ

หน้านี้อ่านแล้วคงสบายใจได้แล้วนะ

ซีไม่เป็นไรหรอก

แต่เมื่อพูดไปแล้ว ซีก็จะทำจิง

ขอบคุณที่มาเม้นให้ทุกวัน ศุกร์นะจ๊ะ

แล้วก็วันอังคารที่ผ่านมาด้วย

ขอบคุณ

ถึงแม้เราจะหาตัวเทอไม่เจอ

แต่เรารู้ ว่าเทอรู้ใจเราดี และรู้ใจของเค้าคนนั้นที่เราพูดถึงดี

ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างนะ

ไม่ต้องเปิดเผยตัวก็ได้

แต่จะบอกก็ดี ซีจะได้หายข้องใจ ฮ่าๆๆๆ

ถ้าวันไหนซีตายไป แล้วยังหาตัวเทอไม่เจอ

คงคาใจแล้วต้องกลับมาหาแน่เยย ฮ่าๆๆ (ขำๆ ล้อเล่น)

มาเม้นบ่อยๆนะ งุงิ&ฉิ่งฉับ

ซีจะไม่ตามหาตัวเทอแล้วล่ะ

อิอิ

พอแล้ว

ถึงเค้าคนนั้น

ที่ซีกำลังจะเปลี่ยนความรู้สึกที่มีให้

เราเสียใจ

กลับมาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ (ยิ้มหวาน)

ถึงงุงิ&ฉิ่งฉับ อีกครั้ง

ซีจะตอบคำถามหนึ่งอย่างให้

ที่ถามว่าทำไม ซีไม่ชอบผู้ชาย แต่มาชอบทอม

ก็เพราะว่า ทอมอันตรายน้อยกว่าผู้ชายไง

จากเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ซีคงจะเกลียดผู้ชายไปอีกนาน

อีกนานจิงๆแหละ

ผู้ชายที่ซีจะชอบได้จิงๆ คงมีเพียงคนเดียว

คือคนที่ปล่อยให้ซีรอมานาน ถึง 4 ปี และซีจะยังคงรอเค้าต่อไป

ถึงแม้ความรู้สึกที่มีให้เค้า ณ ปัจจุบันนี้ จะเลือนลางเต็มที

แต่ก็นะ

ซีเกลียดผู้ชาย

เรื่องล่าสุดที่ได้เจอ คือเมื่อวาน

พี่ที่เป็นอาจารย์สอนพิเศษให้ซี

เค้ามาชวนซีไปเที่ยววัด (ชวนแปลกๆเนอะ)

แต่ก็รู้ ม๊า ซีไม่เคยให้ออกไปไหนกับผู้ชายสองคน

และซีเองก็ไม่อยากไป

เค้าถามซีว่า

"กลัวพี่จะทำอะไรเหรอ ถึงไม่ไป"

น่ากลัวมั้ยล่ะ

คิดดู

ซียังไม่คิดถึงขนาดนั้น

แต่พี่เค้าคิดไปแล้ว

ไม่ชอบเลยแบบนี้

เกลียดผู้ชาย ที่สุด

แค่นี้คงเข้าใจแล้วสินะว่าทำไมซีเกลียดผู้ชาย มันยังมีอีกหลายเรื่องล่ะ

ที่พวกผู้ชาย ทำกับเพื่อนซีไว้

ให้ต้องเจ็บและต้องมาทะเลาะกันเอง

น่าเบื่อจังน้า

คงเข้าใจแล้วนะ

ผู้ชายน่ะ ไม่ได้ดีอย่างที่ทุกคนคิดกันหรอก

ถึงภายนอกจะดูดี แต่บางครั้ง เราก็ไม่อาจจะรู้ว่าเค้าคิดอะไรอยู่

วันนี้ซีพอแค่นี้ล่ะค่ะ

อิอิ

หมดเรื่องล่ะ

P.S.

* ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน ที่คอยปลอบและให้กำลังใจซีนะ

* มีอีกเรื่องที่กำลังเจ็บปวดอยู่ในใจ แต่วันนี้พอแล้วล่ะ

* ขอบคุณครูวิรัติ ที่ช่วยปลอมตัวเป็นพ่อให้ซี

* ขอบคุณพี่ป๊อก ที่มาทำหน้าที่จิตแพทย์ ส่วนตัว คอยเป็นกระโถนระบายความรู้สึกให้นะ

* ขอบคุณโบว์ บี จ้า เกียง เนอส อุ้ม มิ้นท์ มัท ฝน(ดำ) ฝน พลอย ที่เป็นเพื่อนที่ดีเสมอมา

* ขอบคุณเค้าคนนั้น ที่เป็นเพื่อนที่ดีเสมอมา ขอบคุณ ต่อไปนี้ เรากลับมาเป็นเพื่อนกัน

ขอแค่ให้เทอลูบหัว จูงมือ(จะลากเราก็ได้ตามใจ) เล่น แหย่ เราเหมือนเมื่อก่อน แค่นั้นก็พอ

* ถึงแม้จะเจ็บ แต่มิตรภาพสำคัญกว่า

* ถ้าจะเจ็บ ขอให้ซีเจ็บเพียงคนเดียวก็พอ

* วันที่ 14 ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดของเร HBD ย้อนหลัง มีความสุขมากๆนะเร

ต้องกลายเป็นแค่เพื่อนเก่า ไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้
ไม่มีทางเหมือนเพื่อนใหม่ ใกล้เธอได้ทุกที

ที่ผูกพันก็เริ่มเก่า ไม่มีสิทธิ์เสียดาย
ก็เราเองที่เลือกไป เลือกให้เป็นอย่างนี้

เคยห้ามใจ และยอมคิดตาม
วันนั้นพยายาม แต่ยากเต็มที

ไม่อาจรวมทุกความต่าง ถมช่องว่างของเรา
ต้องยอมเป็นแค่เพื่อนเก่า อยู่เหงาๆ อย่างนี้

ยังรักเธอ อยู่เต็มหัวใจ
จากนี้ได้แต่เก็บไว้ กับใจที่หวังดี

อยากจะถามทุกทีที่เห็น หากไม่ล้ำเส้นเกินพอดี
หากเราคุยกันได้มากกว่านี้

อยากจะถามใจเธอสักครั้ง
หนึ่งคำถามที่เพื่อนยังมี

สบายใจดี หรือเศร้าอย่างนี้ เหมือนกัน