[[ I'll wait until my wings are ready....and then....I'll....Fly...far and far.... away ]]

ไม่ได้อัพเศร้าๆมานาน ทำไงดีล่ะ

เริ่มไม่ถูกเลยล่ะ.......

.....................................................

................

........

...

..

.

..

...

So close but still far away........

ไม่มีใครรู้ความในใจของซีได้

ยกเว้นแต่ซีอยากจะบอกให้คนคนนั้นรู้จริงๆ

หรือบางที ใครๆคงอ่านการกระทำของซีออกแล้ว (หัวเราะ) บ้าจัง

เค้า....คนนั้น...

เมื่อก่อนคงดีกว่านี้

ถ้าย้อนกลับไปได้

ในวันนั้น เราจะไม่ปัดมือที่จับเราออกไป

ถ้าเราไม่.... ตอนนี้เราคงยังอยู่ใกล้เค้าได้

แต่ตอนนี้ล่ะ แค่จะจับหรือเข้าไปเล่นด้วย ก็ไม่ได้ซะแล้ว

สงสารตัวเองจัง เฮ้อ...... ซีบอกใครไม่ได้ ซีเล่าให้ใครฟังไม่ได้

เพราะอะไรนะ เค้าอยู่ใกล้เกินไปเหรอ......ใช่หรือเปล่านะ

เพราะซี ไม่ชอบ ความเปลี่ยนแปลง

ตอนนี้เค้ามีคนที่เค้าอยู่ด้วยแล้วมีความมสุข...

แค่เห็นเค้ามีความสุข ก็พอใจ...ไม่อยากพูดอย่างนี้เลย แต่ทำไงได้ล่ะ

ก็เค้าไม่ได้อยากอยู่กับซีหนิ

แค่คุยด้วยซักนิดก็ดีใจแล้ว แค่ยังคุยกับซีอยู่ ก็มีความสุขแล้วล่ะ

ซักวัน เธอคงกลับมาเป็นอย่างเดิมใช่มั้ย

เฮ้อ...................เศร้าค่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ชื่อๆนั้นมีแค่ซีและคนที่ซีสนิดเท่านั้นที่เรียกได้ คนอื่นอย่ามายุ่งนะ

ไปให้หมด ไปไกลๆเลย (ตะโกนดังๆ!!!!!!!!!!!!)

ซีหวงของซีอย่ามายุ่ง!!!!!!!!

ตรงข้างบน เกิดอาการบ้านิดหน่อย

ยังคงน้อยใจอย่างต่อเนื่องแหละนะคะ

แฮะๆๆ

เจ้าชายขา ขอโทษนะคะที่ซีไม่ได้ไปเชียร์วันนี้

เจ้าชายยังคงเป็นคนที่รักที่สุด เป็นเจ้าชายที่ดีแสนดี

ถ้าคนที่ซีรอเป้นได้ซักครึ่งนึงของเจ้าชายคงดีสินะคะ

ซียังคงหลงทาง เพราะเดี๋ยวนี้ถึงแม่อากาศในโลกจะร้อน

แต่ลมหนาวมักจะพัดมา ทำให้ซีรู้สึกเหงาเสมอ

ลมที่อบอุ่นหายไปไหน เจ้าชาย คิดถึงเจ้าชายจัง

เจ้าชายบอกว่า ถ้าซีตั้งใจ ซีสามารถทำได้ทุกอย่าง

ความตั้งใจกับความพยายามน่ะ มันต้องใช่กำลังใจแลพลังของตัวเองมากๆเลยใช่มั้ยคะ

ซีรู้สึกเหนื่อยมากๆเลยล่ะ

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไปหาคุณหมอเพราะตอนกลางวัน เหมือนจะไข้ขึ้นละเหมือนจะไม่สบาย

แต่ปรากฎหมอบอกว่าไม่เป็นไร

แต่ดันบอกซีเป็นโรคจิ (ม๊าซีไปบอกคุณหมอว่าซีเล่นคอมนาน 4 ชั่วโมง หมอเลยบอก

เล่นนานขนาดนั้นเป็นโรคจิตแร้ว แล้วคุรหมอก็ยิ้ม แล้วรีบเดินไปเลย )

หมอกวน.....มากมายยยยยยย (เป็นนักเรียนแพทย์เพิ่งจบใหม่ๆเลย)

หมอบอกว่า ตอนนี้ซีอาจจะเหนื่อยง่าย ใจสั่นบ่อยๆ เเป็นผลพวงมาจากการเป็นไทรอยด์เป็นพิษ

แล้วยาที่กินเพื่อให้ตัวต่อมไทรอยยุบ ก็จะส่งผลทำได้เม็ดเลือดขาวบางชนิดที่สร้างที่ไขกระดูกหยุดสร้าง

อีกหน่อยอาจติดเชื้อหรือไม่สบายได้ง่าย

เมื่อวันศุกร์ คาบแรกเรียนภาษาไทย ครูให้ซียืนอ่าน ตอนแรกเสียงซีก็ดีๆอยู่หรอก

แต่พออ่านไปเรื่อยๆมันเริ่มหาย จนไม่มีเสียงออกมาเลย ตอนนั้นรู้สึกอึดอัด+เจ็บมากๆ จนไม่ไหว เกียงเลยช่วยอ่านต่อให้

น้ำตาไหลเลยล่ะ เพราะมันแน่นแล้วก็อึดอัดอยู่ที่คอ ไม่รู้เป็นอะไร อาจเพราะช่วงนี้เครียดก็ได้มั้ง

เมื่อก่อน ซีไม่ได้เป็นแบบนี้ ซีเป็นเด็กที่แข็งแรงมากๆ วิ่งได้เรื่อยๆไม่มีเหนื่อย

แต่เดี๋ยวนี้แค่เดินข้ามสนามหรือกระโดดนิดหน่อยก็เหนื่อแล้วล่ะ

เมื่อวานไปกินเลี้ยงมัดที่สมพงศ์ หมูกระทะ

กินกันไปเยอะมากมาย

อร่อย ได้ถ่ายรูปได้เจอเพื่อนเก่า ได้อยู่กันอย่างมีความสุข

มัดจะไปกัวเตแล้ว เฮ้อรู้สึกเหงาจังน้า~ 1 ปี คงไม่นานเท่าไหร่มั้ง

P.S.

* ขอกำลังใจให้น้ำฝนเพื่อนของซีด้วยนะ เรื่องการเรียนในโรงเรียนนู้น ถึงสังคมจะไม่เหมือนที่อัมพร

แต่ซียังอยู่กับฝน จะเป็นกำลังใจให้ฝนตลอดไป ขอให้รู้ ว่าอัมพร พร้อมจะต้อนรับชาวอัมพรไพศาลทุกคน

*ขอกำลังใจให้ซีหน่อยนะคะ ตอนนี้ทั้งท้อทั้งเหนื่อยเลย

*พี่ไอขา ซีถอยออกมาไม่ได้ ถ้าถอยออกมาแล้ว เค้ายังไม่สนใจล่ะ ซีน่ะ ไม่ใช่คนสำคัญของเค้าหรอกนะ แต่เค้าน่ะ คือคนสำคัญของซี

*พี่กิ๊ฟ ไม่ต้องห่วงซีนะ คิดถึงพี่กิ๊ฟจังเลย

*มัด เดินทางดีๆนะ รีบเรียน รีบกลับมา จะรอมัดอยู่ตรงนี้ตลอด ส่งเมลล์มาหากันมั่งน้า~

*เม้นด้วยนะคะ อย่าอ่านอย่างเดียว

*ขอบคุณคนเม้นขอบคุณคนอ่าน

ไปแระค่า!!!!!!!!!!!!!!!!!! บั๊บบาย