[[ I'll wait until my wings are ready....and then....I'll....Fly...far and far.... away ]]

จะเริ่มยังไงดีล่ะเนี่ย เง่อ.....

หายหัวไปนาน

แจ้งข่าวก่อนดีกว่าเนอะ อิอิ

ต่อไปนี้ ซีจาเข้าเน็ตไดสัปดาห์ล่ะสองครั้งแล้วนะคะ

ม๊าสั่งมาล่ะ เฮ้อ......

ก็ต้องทำตามแหละน้า~

จะเข้ามาที่แน่ๆคือวันเสาร์นะคะ

ส่วนวันอื่นๆไม่แน่ ว่าจะเข้าวันไหน

จะอัพแค่อาทิตย์ล่ะครั้งนะคะ

*-*-*-*-*-*-*-*

เรื่องที่ 1

เรื่องนี้ค้างมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่เมื่อวันพฤหัสที่แล้ว

อาจจะเป็นเรื่องเก่าค่ะ

เพราะไม่สามารถเข้า exteen ได้

ต้องขอโทษที่มาอัพช้าไปนะ

..............

ชีวิตคนเรานะ

จิตใจ สำคัญที่สุดใช่มั้ย...

บางคน ที่ต่อสู้ และอยู่มาได้จนถึงปัจจุบันนี้น่ะ

ก็เพราะกำลังใจที่มีอยู่ใช่มั้ย

หวัง...หวังที่จะเจอใครสักคน มีกำลังอยู่

เพื่อรอ...รอเค้าคนนั้น...

ซีสงสาร เพื่อนคนนึง

ซียังไม่อยากให้เค้าไปไหน

ซีอยากขอโทษ ถ้าที่ผ่านมา

ซีเคยทำอะไรกับเค้าไว้

ซีขอโทษที่ทำร้ายจิตใจเธอไป

ขอโทษนะ...

ขอโทษ ที่ความโกรธ และความไม่เข้าใจ

ทำให้เราตัดขาดกันในทีแรก

แต่ตอนนี้ เราคิดดูแล้ว

ไม่ว่าเธอจะโกหก หรือจะพูดอะไร เธอก็เป็นเพื่อนเรา และเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป

อยากขอโทษจริงๆนะ

"ขอโทษ"

ในตอนนั้น ตอนที่เธอลงไปนอนชักอยุ่ที่พื้น

น้ำตาน่ะจะไหลอยุ่แล้ว

กลัว กลัวมาก

ทั้งที่ซีกำลังจะเริ่มปรับใจให้ได้

เธอก็มาเป็นแบบนี้ ซีกลัวนะ

กลัวว่าเธอจะมาจากเราไป

........................

สู้นะ เอาชนะผ่านโรคนี้ไปให้ได้นะแจน

เราจะอยุ่ข้างๆ

ตลอดไป

ตั้งแต่นี้เราจะสัญญา

ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่าน

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ทำให้

และขอให้ความฝันเป็นจริง

สู้ๆนะ ผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้

ซีจะคอยให้กำลังใจ

ความฝันน่ะ....ถ้าเราไม่หยุดฝัน

สักวัน ฝันนั้นจะมาอยู่ในมือเราเอง

แจนทำให้ซีได้รู้

ว่าชีวิตน่ะมีค่า

ในขณะที่ซีอยากจะหายไป

แต่แจนกลับดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยุ่ต่ออย่างเข้มแข็ง

มันทำให้ซีละอายนะ

ซีได้รู้ว่าชีวิตนั้นมีค่า

แต่บางชั่วเวลา เราเอง อาจจะสับสนบ้าง

หัวใจนั้น บ้างครั้งก็ยังเต้นผิดจังหวะเลย

แล้วทำไม จิตใจจึงจะไม่สับสนล่ะ

เมื่อมีโอกาศได้มีชีวิต

เราก็ต้องรักษามันไว้อย่างสุดฝีมือ

จะได้ไม่ต้องมานั่งเศร้าทีหลัง

ว่าเรา ไม่ได้ทำอะไรเลย

..............................

ซีรักแจนนะ

สู้ต่อไปนะเพื่อน

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

วันเสาร์ที่ 4 พฤศจิกายน

เรื่องที่ 2

ครั้งสุดท้ายแล้วนะ

มาดูรูปกันก่อนดีกว่า จะเศร้าดีมั้ยคะ

วันนี้ซีตั้งใจจะอัพยาว

ช่วยกันอ่านด้วยแล้วกันนะคะ

น่ารักม๊า.......>.< เจ้าชายกับฝักทอง

ซีอยากบอกว่ามันเป็นโปสการ์ดที่อยากให้เจ้าชายมาๆซีตัดเสร็จแล้วด้วย

แต่ซีลืมให้วันนั้นอ่ะค่ะ

แง่ะ เศร้า

รูปสามรุปนี้ ใครที่เจอซีเมื่อวันเสาร์ที่ 4 คงจะคุ้นดี

ซีให้คนที่ซีรู้จักทุกคนที่เปนแฟนคลับ SM ที่ซีเจอ

ใครได้ไปบ้างน้า~

รายงานตัวด้วยฮ๊าบบบบบบบบ

ให้เจ้าชายไปหนึ่งอัน

ให้ท่านอัศวินไปหนึ่งอัน

ฝากพี่ผึ้งหรือเปล่านะ ไปให้พระราชา

เพราะพอลงจากเวทีได้ถ่ายรูปพระราชาแค่รูปเดียวเองล่ะค่ะ

เลยไม่ได้ใหเด้วยตัวเอง

ต้องขอโทษพี่ต่อด้วยนะค๊า!!

พี่กิ๊ฟ

ซียังเก็บไว้ให้พี่กิ๊ฟหนึ่งชุดนะคะ

อิอิ

รอซีวาดครบเมื่อไหร่ กี่คนนะ ชุดนึงต้องมี 7 คนเลยรึป่าว

พี่เซียล พี่นัท พี่ตี๋ พี่ต่อ พี่ฮิ้ม พี่มิว พี่แม็ก

เยอะแฮะ ถ้าซีทำได้ครบ ซีจาส่งไปให้พี่กิ๊ฟนะคะ

อย่างที่เราคุยกันไว้น้า อิอิ ซีรักพี่สาวคนนี้จัง

(หายไวๆนะคะ)

เจ้าชายกับช่อดอกไม้

รูปนี้พี่ต่อหน้าเหมือนพ่อหมี (ยุนยุน)

ท่านอัศวินกับคุณหมีน้อยสีขาวหน้าเหมือนกันจัง (เพิ่งเอาออกจากถุง)

รวมฮับ (แต่พระราชาหายไปง่ะ แง่ๆ )

งานวันที่ 4 นี้

คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว จนกว่าจะถึงปิดเทอม

แต่ตามตารางเรียน ซีว่า ตอนปิดเทอม ซีก็คงไม่ได้ไปเที่ยวไหน

เพราะตารางเรียนมันเต็มจนแน่น

แย่เนอะๆ

งานวันนั้นซีไปลั่นล้า กันพี่ซัง โดยมีแจนตามมาสมทบตอนบ่ายสองกว่าๆ

ได้ดู พี่อากิ ได้ดูพี่ๆ Sm (ตั้งใจจะมาดูมากๆ)

ซีได้เจอพี่ไอ เห็นตั้งแต่พี่ไอนั่งแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าไปทัก

กลัวทักผิด ก้รุ้ๆกันอยุ่ว่าซีชอบทักคนผิด (แง่ๆ)

ได้คุยกับพี่ไอ แล้วยืนข้างๆกันตอนดู Sm เต้น

พี่ไอน่ะ เป็นพี่สาวที่อบอุ่นจังนะ

วันนั้นซีดีใจ ที่มีทั้งพี่วัง พี่สาวคนดีของซี และพี่ ไอ พี่สาวที่อบอุ่น คอยยืนอยุ่ข้างๆในวันนั้น

................

การไปดูครั้งนี้

อยากจ้องมองเจ้าชายให้ได้มากที่สุด

อยากยิ้ม อยากหัวเราะให้เจ้าชายได้เห็น แต่ตัวซีเอง กลับทำเสียเรื่อง

ทั้งๆที่อยากยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออก

เพราะ

"เดือนหน้าเรามีงานใหญ่อีกงานก็คือ อะคินโด ฟูยุ"

ซียืนอยุ่ตรงนั้น ข้างล่างเวที ในขณะที่พี่เซียลกำลังพูด

ซีนาะคิดมาแล้ว

ระหว่างงานนี้ กับอะคินโด เราจะไปงานไหนดี

เพราะซีน่ะ เหลือทางเลือกแค่นี้

ถ้าไปงานนี้ก็ไม่ได้ไปอะคินโด

ถ้าจะไปอะคินโด ก็ไม่ได้ไปงานวันที่ 4

แต่ซีเลือกงานวันที่ 4 เพราะอะคินโด อยู่ในช่วงที่ซีกำลังจะสอบ

ก็ไปไม่ได้แน่นอนอยุ่แล้ว

ถ้าเป็นแบบนั้น อาจจะอดทั้งสองงานก็ได้

ซีก็เลยเลือกเอางานนี้

ทั้งที่ซีเตรียมใจมาแล้ว ว่าพี่เซียลต้องพูดเรื่องงานอัคินโด

แต่มันเกือบทำให้ซีร้องไห้แหนะ

แต่ตอนนั้นน่ะ

พี่วังก็ปลอบซีอยุ่

ซี ก็ ....ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ทำวันนี้ให้สนุกดีกว่านะ

ซีก็ยืนดูไปเรื่อยๆ

ให้พี่ซังถ่ายรุปให้เพราะซีถ่ายไม่ถึงคนข้างหน้าตัวก็สุง ซีก็มองไม่ค่อยเห็น

ซีได้ดอกไม้ของพี่แม๊กมา 1 ดอก ส่วนพี่ซังได้ของพี่ต่อ

ดูพี่ซังดีใจมากเลย ดีจังที่พี่สาวมีความสุข

หลังจากนั้นก็เดินตามพี่ไอไป

หลังเวที ไปพร้อมพี่ซังด้วย

ซีไปขอถ่ายรูปกับเจ้าชาย

ซีเอาพวงกุยแจให้เจ้าชายไปหนึ่งอัน เป็นรุปของเจ้าชายที่ซีวาดเอง

(ทำเสร็จจนกระทั่ง 10 นาที สุดท้ายบนรถแท็กซี่ มือก็เจ็บ เพราะกรรไกรมันอันใหญ่)

ทั้งๆที่เห็นว่าเจ้าชายยืนอยุ่ตรงนี้

ทั้งที่รุ้ว่าเวลาแบบนี้มันมีน้อย

ทั้งที่ได้ถ่ายรุปคู่กับเจ้าชายแล้ว

อยากให้เวลาหยุดอยุ่แบบนี้

ทุกๆคนไม่เคยมีใครอ่านความรู้สึกของซีได้

คงยกเว้นคนที่อยุ่กับซีมานาน และคนที่ซีมักจะเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังบ่อยๆ

แค่ดูในรุปคงไม่รุ้ใช่มั้ย

ว่าตอนนั้น ซีเศร้าแค่นี้

ทั้งที่ดีใจก็จริง แต่ก็รุ้สึกเหมือนมันไม่พอ

อยากอยุ่แบบนี้ตลอดไป

เศร้าที่ไม่อยากจาก

อีกกี่เดือนกัน กว่าจะได้เจอ

ใช่ว่าพอปิดเทอมแล้ว ซีจะได้เจอเจ้าชายบ่อยๆ ข้อตกลงระหว่างซีกับม๊าน่ะ

จะไปงานแบบนี้ได้ปีล่ะ 2 ครั้งเท่านั้น

2 ครั้งที่คุ้มค่า

2 ครั้งที่ไม่อยากให้ผ่านไปอย่างไม่ได้อะไร

ช่อดอกไม้ที่มีแฟนคลับมากมายนำมาให้เจ้าชาย

ซีไม่มีเงินซื้อให้เจ้าชายหรอก

ซีได้แต่ทำของเล้กๆน้อย ที่ทำด้วยตัวเอง

วีตั้งใจ ทำทุกอย่างที่ซีทำได้ ใช้เวลาทั้งหมดที่พอจะมี

นั่งทำพวงกุยแจอันนั้นให้เจ้าชาย

อาจจะสู้ของที่คนอื่นๆนำมาให้เจ้าชายไม่ได้ แต่ซีก็ทำมันด้วยความตั้งใจนะ

ขอให้เจ้าชายชอบ อยากให้เจ้าชายได้รับรุ้อยากให้เจ้าชายได้เห็น

"ซีรักเจ้าชายมากๆเลยนะ"

ซีขอโทษที่ในวันนั้นซีเป็นเด็กที่ไม่เข้มแข็ง

ซีขอโทษที่ต้องร้องไห้ต่อหน้าเจ้าชาย

เจ้าชายคงตกใจ

ขอโทษนะคะ

ก็มันกลั้นไม่ไหวนี่นา

ไม่ไหวจริงๆ

ยิ่งเห็นห้าเจ้าชาย ยิ่งคิดว่าต่อไปจะไม่ได้เห็นตัวจริง ที่มายืนอยุ่ตรงหน้าซีแบบนี้อีก

ยิ่งเศร้า

.............ซีขอโทษจริงๆที่ร้องไห้ออกไปแบบนั้น............

แต่

"ซีรักเจ้าชายนะ"

..............................................................

หลังจานั้นพี่ซังก็พาไปตามถ่ายรุปพี่ๆ SM คนอื่นๆ

ได้ถ่ายรุปกับพี่นัท (ท่านอัศวิน)

โดนพี่นัทแซว แง่ๆ ซีเตี้ยขนาดนั้นเลยเหรอ

งื่อๆ

และมีอีกอย่างที่อยากจะบอกพี่นัท

"ซีก็ต้องขอโทษพี่นัท ที่ร้องไห้ต่อหน้าพี่นัทอีกคน"

ก็พี่นัทพูดเรื่องงานอะคินโดนี่นา

คนยิ่งกำลังเศร้า มีทำท่าล้อเลียนเค้าอีก

ที่อยากบอกจริงๆก็คือ

"ขอบคุณพี่นัทที่คอบปลอบและทำตลกๆให้ซียิ้มได้"

"ขอบคุณค่ะ"

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

สุดท้ายสำหรับงานวันที่ 4

*ขอบคุณพี่ซัง ที่อยุ่เป็นเพื่อน คอยอยุ่ข้างๆซีตลอด คอยปลอบเวลาซีร้องไห้

คอยให้กำลังใจน้องคนนี้ตลอดมา ขอคุณพี่ซังมากๆเลย

* ขอบคุณพี่ไอ ที่ใส่ของขวัญที่ซีให้มาด้วย ปลื้มจังค่ะ และขอบคุณความอบอุ่นของพี่ไอ

ที่มีให้ซี แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาที่น้อยนิด แต่ก็ขอบคุณ

(ซีจังเสียแก้มให้พี่ไอไปข้างนึงแหละ พี่ไอน่าร๊ากกกกกกก)

* ขอบคุณน้องซิ่วที่เข้ามาทัก ดีใจจังที่ได้เจอ

* ขอบคุณพี่แม๊ก สำหรับดอกไม้ที่โยนมา (ดอกไม้คอหักเลย)

*ขอบคุณพี่นัท ที่ทำให้ซีร้องไห้และทำให้ซีหัวเราะในเวลาเดียวกัน

ขอบคุณที่อีก ที่พูดเรื่องซีเตี้ยแบบอ้อมๆ งื่อๆ มันน่างับหัวม่ะ...แง่มๆ

*ขอบคุณพี่เซียล ที่ให้ถ่ายรุปด้วย ขอบคุณรอยยิ้มที่พี่เซียลยิ้มให้ ขอบคุณความอบอุ่นของเจ้าชาย

ที่แม้จะมีเวลาเพียงน้อยนิด ก็สำผัสได้

*ขอบคุณพี่ซังอีกที สำหรับรูปที่ถ่ายให้ซี

รูปทั้งหมดในไดวันนี้ พี่ซังเป้นคนถ่ายนะคะ

ต้องขอบคุณพี่ซังมากๆเลย

**-*-*-*-*-*-*-*-*-**

มาต่ออีกเรื่อง สำหรับความประทับใจสามวันในค่ายพุทธบุตร

พออ่านถึงตรงนี้ ประนมมือนะ

"ซีเอาบุญมาฝากนะ ขอให้ทุกคนแข็งแรงและประสบความสำเร็จนะ"

อิอิ

ออกแนวธรรมธรรโม

อิอิ

แต่ไปอยู่วัดก็ดีเหมือนกันนะคะ

สงบจิตสงบใจดีเลย

ที่วัดนี้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม

เลยเงียบสงบ

มีความสุขมากๆๆเลยล่ะค่ะ

พระอาจารย์แต่ล่ะท่านที่วัดปัญญานันทราราม

ล้วนแต่เป็นผู้มีความรู้

ท่านเทศไม่น่าเบื่อ

ออกจะสนุก+ขำมากๆๆๆๆๆ ด้วย

ไม่รู้จะพูดยังไง

อธิบายไม่ถูก

แต่เท่าที่รู้ เมื่อซีเดินออกจากวัดมา

ซีคิดอะไรได้ในหลายๆเรื่อง

อิอิ

ไปดีกว่าค่ะ

"ธรรมมะสวัสดีค่ะทุกคน"