[[ I'll wait until my wings are ready....and then....I'll....Fly...far and far.... away ]]

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

(สวยรึป่าวม่ะรุ แต่ก็ทำมาแย้ว ฮ่าๆ!)

มาลง

HoMeZiTiK

ตอนที่ 2 ต่อเลยนะคะ

บทนี้ยาวค่ะ ฮ่าๆๆๆ

ทะเลาะ

นี่นาย!..ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!หญิงสาวสั่ง
เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันชายหนุ่มว่า...กึ่งผลักกึ่งโยนหญิงสาวร่างบางเข้าไปในห้องๆหนึ่ง แล้วตัวเองจึงเดินตามเข้ามาตีสีหน้าเหี้ยม
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากโถงทางเดินข้างนอกห้อง เสียงฝีเท้าของหลายคนหยุดลงหน้าห้องที่เธออยู่ แล้วประตูก็ถูกเปิดออก...
เด็กหนุ่มสามคนเข้ามาในห้อง สีหน้าหวาดกลัวสุดขีด พวกเค้าหันมามองเธอสลับกับไอ้คนมาดเข้มที่พาเธอมา
อากิระ นายจะทำอะไร!คนที่ชื่อคุซามุตะโกนลั่น ส่วนนายตาหวานก็พยุงฉันให้ลุกขึ้น
ตอนนี้คุซามุดูหน้ากลัวพอๆกับอากิระเลย นัยน์ตาสีดำเข้มจ้องประสานกันไม่วางตา คู่หนึ่งชายแววโกรธ และหวาดกลัว ส่วนอีกคู่นั้นเย็นชา ไร้อารมณ์...
เอาน่า...เสียงดังขึ้นจากชายหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม คนที่ดูธรรมดาสุด... นายสองคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันเลยเขาว่า
ใช่...มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันหนุ่มตาหวานช่วยพยุงฉันอยู่พูดเสริม
ก็ได้! คำเค้นเสียงแน่นๆของอากิระดังขึ้น แต่ฉันจะไม่คุยตอนยัยนี่อยู่เขาชี้ไปทางหญิงสาว
นายเป็นคนพาเค้ามาเอง!คุซามุตอกกลับ
พามาก็พาไปได้...ว่าแล้วก็กระชากตัวหญิงสาวมาจากหนุ่มตาหวาน ผลักออกไปจากห้อง

อะไรกัน!...นายนั่นมันเป็นใครมาจากไหน
แรกเยอะเป็นบ้าเลย...คนอะไร...เจ็บ!...เจ็บแขน
ก้มมองดูแขนตัวเองแล้วก็ต้องตกใจ...
แขนที่เคยขาวใส บัดนี้ขึ้นเป็นรอยจ้ำสีแดงเต็มไปหมด ก็เพราะแรงกระชากของไอ้บ้านั่น ทำเอาแขนเธอแดงไปหมดแบบนี้
คิดไปคิดมาหยดน้ำใสๆก็ไหลเล็ดออกมาจากตา เจ็บจัง...
หญิงสาวยังคงนั่งก้มหน้าขดตัวอยู่หน้าห้องนั้น จนได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินมา เธอจึงเงยหน้าขึ้นมอง แต่ไม่พูอะไร
เด็กหนุ่มมาดคุณชายหนึ่งกลุ่มคนพวกเดียวกับที่อยู่ในห้องเดินมาหาเธอ
ไง...เขาส่งรอยยิ้มใจดีมาให้ พลางล้วงเข้าไปในสาบเสื้อหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนสวยส่งมาให้
ขอบคุณ...เสียงยังคงติดสะอื้นเล็กน้อย เธอรับผ้าเช็ดหน้ามา แล้วคอยบรรจงเช็ดลงบนใบหน้าอย่างเบาๆ
แขนเป็นอะไรน่ะเด็กหนุ่มถาม เขานั่งลงข้างๆเธออย่างไม่ถือตัว
ก็แค่แดงนิดหน่อยเองเธอโกหกหน้าด้านๆ ก็เห็นๆอยู่ว่ามันผิวขาวซับเลือดไปเก็บไว้จนแดงไปทั้งแขน
ขอโทษนะ...เด็กหนุ่มยื่นมือคว้าแขนเธอไปไว้บนตักเค้าเบาๆ แล้วพินิจดูรอยแดงๆนั่น อากิระทำเหรอ...เขาเงยหน้าขึ้นมาถาม
แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก เด็กสาวบั้นยิ้มหวาน ทั้งที่ในใจอยากบอกจะตายว่าใช่
ไม่ต้องแกล้งยิ้มหรอก เขาปล่อยแขนเธอ ผมดูคนเก่งนะเขาขยิบตาให้
อยากล้างหน้ามั้ยเขายิ้มอย่างใจดีเช่นเคย
เธอไม่ตอบ แต่ยิ้มรับคำ
เด็กหนุ่มช่วยพยุงหญิงสาวขึ้น พาเดินไปหน้าห้องที่เธอเพิ่งจะออกมา
จะไปไหน เธอถามขึ้นอย่างตกใจ เธอไม่ยอมที่จะเข้าไปให้ไอ้บ้านั่นผลักเธอออกมาอีกหรอก
เหมือนเด็กหนุ่มจะรู้
เข้าไปกับผมไม่เป็นไรหรอก ขันมายิ้มให้แล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูแต่ก็ถูกขัดไว้ เพราะหญิงสาวข้างกาย
นายชื่ออะไร เด็กสาวถาม
มิโนริ เรียว จะเรียกเรียวคุง หรือเรียวเฉยๆก็ได้ ผมไม่ว่าหรอก เขายิ้มแล้วปิดประตูออก

เมื่อเด็กสาวออกไปจากห้องก็ได้เวลาปรับความเข้าใจกันหลังจากการทะเลาะ
มีอะไรก็ว่ามา คนที่เคยร่าเริงอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับเปลี่ยนราวคนล่ะคน
คุซามุ อิคารุ นายน่าจะให้ความเคารพฉันหน่อย อากิระ เอ่ยเสียงเรียบ
ไม่จำเป็น! ฮิคารุยังคงเน้นเสียง ถ้านายยังคงทำร้ายผู้หญิงแบบนี้ ฉันไม่มีทางเคารพนาย
เอาน่า...ผิดด้วยกันทั้งคู่ก็ขอโทษกันสิ เด็กหนุ่มตาหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ
เรื่องของคนอื่น! นายไม่ต้องมายุ่ง...ไคโตะ สองเสียงตวาดพร้อมกัน
เฮ้ย!! คุยกันดีๆได้มั้ย เด็กหนุ่มอีกคนที่อยู่ในห้องว่าบ้าง
เป็นนายก็พูดได้ง่ายนิ มาโคโตะ ฉันไม่ใช่คนใจเย็นอย่างนายอากิระว่าฉุนๆ แต่ก็ยอมลดอารมณ์ลง
ว่าแต่นายโมโหเรื่องอะไร อากิระไคโตะเอ่ยถาม
ก็ดูยัยนั่นสิ!เขามองไปที่ประตู ถือดียังไงมาร้องพร้อมกับพวกเรา
เรื่องแค่นี้เหรอ? มาโคโตะถามบ้าง
ใช่!สีหน้ายังคงฉุนโกรธ หันไปมองหน้าฮิคารุ แล้วนายล่ะอยูดีๆเข้ามาโวยวายใส่ฉันทำไม
คำถามถูกส่งมาถึงหู แต่คนถูกถามกลับทำเป็นไม่สนใจอะไร
ฮิคารุก็แค่ห่วง ว่านายจะทำอะไรบ้าๆมาโคโตะตอบแทน
ถ้างั้นก็ขอโทษ...อากิระพูดเบาๆ
อืม!...ฮิคารุเอ่ยรับสั้นๆ
ฝากบอกอุเอมิซังด้วยว่า...ฉันขอลาครึ่งวันบ่าย
ได้เดี๋ยวบอกให้ไคโตะยิ้มรับ
งั้นไปล่ะ...อากิระเดอนจะไปเปิดประตูแต่ก็ยังไม่ทำจะไปถึงประตูก็เปิดออก

เรียวพยุงรินะเดินเข้าไม่สนใจสายตาคนอื่น เขาพาหยิงสาวไปนั่งบนโซฟาตัวหนึ่งในห้อง แล้วหัยมาพูดกับเจ้าของเรื่อง
อากิระ ผมขอทำแผลให้โทโมอิซังก่อน แล้วค่อยพาเธอออกไปได้มั้ย เขามองไปที่อากิระตรงๆ ไม่มีแววกลัวเหมือนกับคนอื่น...มันออกจะนิ่งด้วยซ้ำ
ก็แล้วแต่นายสิเรียวจะทำอะไรก็เชิญ...ฉันขอตัว ว่าแล้วก็เดินออกไปจากห้อง


ใครก็ได้ ช่วยเอากล่องพยาบาลมาให้ผมทีเรียวพูดลอย นั่งลงข้างๆรินะ แล้วจับแขนเธอมาดูอย่างเบามือ
เดี๋ยวฉันเอาให้ฮิคารุ ที่ตอนนี้กลับมาร่าเริงอีกครั้งรับอาสา
สังเกตดีๆ...ห้องแบบนี้มันไม่น่ามาอยู่ในร.ร.เลย ห้องนี่อย่างกับห้องรับรองแขกคนสำคัญของโรงแรมหรูๆ
ห้องสีเหลียมผืนผ้า กำแพงที่ติดวอล์เปเปอร์สีเนื้ออ่อนๆกับพื้นทั้งห้องที่ปูด้วยพรมสีแดงเลือดหมู โทรทัศน์จอใหญ่ตั้งอยู่ชิดพนังห้องด้านหนึ่ง โซฟายาวสีดำสามตัวตั้งอยู่กลางห้องหันหน้าเข้าหาโทรทัศน์นั้น โต๊ะกระจกเล็กๆวางอยู่กลางวงล้อมของโซฟายาวทั้งสาม บาร์เล็กถูกจัดวางไว้ตรงมุมหนึ่งข้างห้อง ส่วนมุมที่ติดกับประตูมาที่สุดนั้นมีเครื่องดนตรีแบรน์ดังมากมายตั้งเรียงอยู่ ทั้งกีตาร์ เบส กลอง คีย์บอร์ด ไมโครโฟนพร้อมขาตั้งสีเงินสุดสวยไว้รอการใช้งาน ใกล้ๆตรงนั้นก็มีที่เก็บอุปกรณ์ดนตรี มีแซกโซโฟนตัวสวยตั้งวางไว้คู่กับเปียโนหลังหรู...
ทั้งหมดนี่ทำเอาเธออึ้งไม่น้อย...ทำไมตอนที่เข้ามาตอนแรกไม่ทันสังเกตของพวกนี้นะ!
โทโมอิซัง...เรียวเรียก
เรียกรินะก็ได้ค่ะเธอพูดขัดเขา
ก็ได้ครับ รินะจังเขายิ้ม ยังเจ็บที่แขนอยู่มั้ยเขาถามแต่ก็ไม่รอฟังคำตอบ
เดี๋ยวผมจะกดไปตามรอยพวกนี้ ตรงไหนเจ็บรีบบอกนะครับ สิ้นคำเขาก็เริ่มกดเบาๆไปตามรอยแดงๆบนแขนหญิงสาว ทำเอาเธอร้องเสียงหลงไปหลายรอบ
ว่าไงคุณหมอ...ฮิคารุผู้ร่าเริงล้อ คนไข้ของเราเจ็บตรงไหนบ้าง เขาปรายตามองมาทางหญิงสาว เธอได้แต่แลบลิ้นส่งไปให้
จะมองอะไรนักหนา...นายนี่ตอนดุๆน่ากลัวชะมัด แต่ตอนร่าเริงแบบนี้ก็กวนใช่ย่อย
รินะจังจะเอาน้ำอะไรดีฮะหนุ่มตาหวานถามขึ้น
อะไรก็ได้ค่ะ
งั้นก็แป๊บซี่ล่ะกันเขาพูดแล้วหยิบเครื่องดื่มกระป๋องสีฟ้า ส่งมาให้พร้อมกับแนะนำตัว ทาเคชิ ไคโตะ เรียกไคโตะเฉยๆก็ได้นะ เขายื่นแป๊บซี่ให้
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะเธอส่งยิ้มหวาน แล้วก็อบคุณสำหรับแป๊บซี่ด้วย...
ยังไม่ทันจะพูดจบเด็กหนุ่มอีกคนก็เข้ามาแนะนำตัว...คนที่ธรรมดาสุดนั่นแหละ ผมตรงๆสีน้ำตาลอ่อนของเขาลู่ไปมาตามแรงแอร์ที่ฮิคารุกำลังปรับเล่น
ซาคาระ มาโคโตะ ครับยินดีที่ได้รู้จัก มาโคโตะกล่าวด้วยคำสุภาพพร้อมโค้งน้อย ทำให้เธอต้องรีบลุกขึ้นโค้งกลับตามมารยาท
ส่วนผมนายฮิคารุนี่อยู่ดีๆก็โพล่มาเฉย ชื่อคุซามุ ฮิคารุ หรือเรียกว่า...
กระรอก! อีกสามเสียงแทรก หัวเราะท้องคับท้องแข็งไม่เว้นแม้แต่คุณชายเรียว
บ้าน่ะ! พวกนาย ฮิคารุแหวใส่ แล้วหันกลับมาหารินะ เรียกว่าฮิคารุก็ได้เขาหัวเราะแห้งๆเอามือเกาหัวแก้เขิน
ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะหญิงสาวโค้งน้อยๆตามมารยท แล้วเธอก็นึกขึ้นมาได้ เอ่อ...แล้วนี่ไม่ไปเรียนกันเหรอคะเธอถามด้วยความสงสัย เพราะตอนที่โดนลากออกมาจากห้องนั้นยังเรียนกันอยู่เลย
โรงเรียนนี้ จะเรียนกันวันล่ะสองวิชาน่ะ ตอนเช้าวิชานึง...ตอนบ่ายวิชานึง...เรียวจิบชาน้อยก่อนพูดต่อ วันนี้ตอนเช้านี้โฮมรูม ตอนบ่ายเป็นชมรมไง เลยไม่ต้องเข้าห้องเรียนแล้ว...พูดจบก็จิบชาต่อ
แล้วไม่ไปชมรมกันเหรอคะ
ก็นี่ไง...ชมรมเราฮิคารุพูดบ้างทำท่าล้อเลียนเรียวที่นั่งไขว่ห้างจิบชา และนี่ก็คือห้องชมรมของเรา...
นี่! ห้องชมรมเหรอ
ใช่ไคโตะว่า แล้วดึงไม้กลองออกมาจากกระเป๋ากางเกง ไปนั่งตีกลองจังหวะเบาๆอยู่ที่มุมห้องด้านที่จัดไว้เล่นดนตรี
แล้วรินะจะทำยังไง..เธอหันไปถามเรียว รินะเพิ่งเข้ามาวันนี้ยังไม่มีชมรมอยู่เลย น้ำเสียงหวานๆแฝงความกระวนกระวายไว้
ไม่เป็นไรหรอก...ผมบอกเออุมิซังเอาไว้แล้ว อธิบายเสร็จคุณชายมาดนิ่งก็เดินไปเปิดเปียโนตัวสวย แต่ก็ยังไม่วายหันมายิ้มให้เธอ วันนี้มีสาวสวยมาเข้าเรียนใหม่ทั้งที ถือว่าเป็นโอกาสดีที่พวกเราจะได้อวดชมรม...
คำพูดนั้นเล่นเอาเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า ก็เล่นชมว่าเธอสวยอย่างนั้น...อายเป็นเหมือนกันนะ...


นิ้วเรียวเริ่มบรรจงทาบคอร์ดลงบนลิ่มขาวของเปียโนตัวสวยเบาๆ เกิดเสียงใสกังวานไปทั่วห้อง คนที่ตีกองอยู่บัดนี้หยุดลงรอดูเพื่อนๆที่เหลือว่าจะทำอะไรอีก
มาโคโตะไปยืนเตรียมพร้อมอยู่แล้วที่ไมโครโฟน(ไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้) ก็เหลือแต่คนที่ยังยืนอยู่ข้างๆเธอนั่นแหละ ไม่เห็นทำอะไรเลย
ฮิคารุไคโตะ(หรือมือกลองของเรา)เรียก วันนี้นายจะเล่นอะไร
ชี้ไปข้างๆเรียว แซกกี้เขายิ้มน้อยๆ
ก็เอาสิเรียวหยิบแซกโซโฟนที่ถูกขัดจนขึ้นเงายื่นมา ฮิคารุยิ้มแป้นวิ่งไปคว้ามาทันที
ขอบใจเรียวจัง เขายิ้มแล้วเดินกลับมายืนข้างๆโซฟาที่รินะนั่ง
บอกว่าให้เลือกเรียกอย่านั้นไง เดี๋ยวก็เอาแซกกลับเลยเรียวตวาดลั่น ( โฮะๆ เรียวจังมาดคุณชายหลุด...Zea)
โอ๋ๆ ล้อเล่นน่า... คำพูดกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นคุณชายมาดหลุด
กลอง...เปียโน...แซกโซโฟน...ร้อง... สี่อย่างนี้มันเข้ากันได้ด้วยเหรอเนี่ย!?
มือกลองผู้รู้หน้าที่เริ่มตีลงจังหวะแน่นๆไปซักครู่ เปียโนก็เริ่มบรรเลงผสมเข้าไป ฟังๆดูมันก็ไม่ได้มีอะไรมากำหนดจังหวะเพลงเลย แต่ดูเหมือนเสียงที่ออกมานั้นเพราะจับใจ แล้วก็เสียงร้องที่ฟังดูไม่เป็นภาษาดูจะแสดงความรู้สึกเจ็บปวดออกมาได้.... ..เสียงแซกโซโฟนที่เล่นรั้งท้ายเก็บเมโลดี้คำร้องนั้นสื่อความรู้สึกรวดร้าว...เจ็บ และเศร้าออกมาได้ดีไม่มีที่ติ และถ้าเธอดูไม่ผิด นัยน์ตาฮิคารุมีน้ำเอ่อออกมาน้อยๆ...
...ก่อนจะจับเครื่องดนตรี กับตอนที่ได้สัมผัสมันแล้ว มันแสดงออกมาชัดเจน... พอคนพวกนี้จับเครื่องดนตรีแล้วก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
อารมณ์ ความรู้สึก จิตวิญญาณ นิสัย แม้แต่ความคิดก็ถูกถ่ายทอดออกมาทางบทเพลงและดนตรีที่ไพเราะนี้ อารมณ์เศร้า...เสียใจ...เจ็บใจ มันเหมือนกับจะแสดงให้เห็นเป็นคำพูด ทุกความรู้สึกหลั่งไหลมาที่เธออย่างไม่หยุดหย่อน...
ความรู้สึกของพวกเขาทุกคนเรารับเอามาหมด...ไม่รู้ทำไม...ฟังเพลงนี้แล้วมันอยากจะร้องไห้
หยดน้ำใสๆไหลรินอาบแก้มขาวอมชมพูนั่น นัยน์ตาสีดำวาวเป็นประกายเพราะหยาดน้ำตา...น้ำตาที่ไหลออกมาเพราะไม่สามารถเก็บสะกดเอาความเศร้าที่รับมาเอาไว้ได้...

เมื่อวาน วันเกิดพี่ต่อ

HBD นะคะ

ปีนี้ก็มีความสุขมากๆนะคะ

เป็นปีแรกที่ซีได้อวยพรวันเกิดให้พี่ต่อ

อิอิ

สมหวังสมหวัง อยากได้อะไร ขอให้ได้ละกันน้า~

HAPPY HAPPY

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*