[[ I'll wait until my wings are ready....and then....I'll....Fly...far and far.... away ]]

....ภายใต้รอยยิ้มที่อบอุ่น....
...ความห่วงใยที่แสนดี...
...มันมีความจริงใจอยู่บ้างมั้ยนะ...

...ภายใต้คำว่า เพื่อน
...จะมีความเชื่อใจกันมากน้อยสักเพียงไหนนะ...
............................
พวกเรา ยังคงเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่มั้ย

เส้นทางที่ขาวโพลนเบื้องหน้านั้น....คงจะเปล่าเปลี่ยวและเงียบเหงา....
....ขอเพียงแค่เรามีเพื่อน....มิตรภาพที่มีให้กัน คือความอบอุ่นแห่งชีวิต....

ผมคิดอย่างนั้น...
...ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนไป...

ห้องสี่เหลี่ยมที่มืดมิด ทั้งที่มันทั้งเหงา และหนาวเหน็บ แต่ทำไม ผมถึงคอยแต่จะปฏิเสธแสงสว่างที่ส่องลงมานะ
.............................................
..................
.........
....คงเพราะไม่อยากจะให้ใครเห็นตัวผมที่อ่อนแอ...

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

บทนำของฟิคเรื่องใหม่ที่ซีแต่งค่ะ

ต้องแต่งงื่อๆๆๆ

เพราะพี่บิวอยากอ่าน แง้ว!

แต่งไปได้นิดหน่อยแล้ว

แต่ไม่สามารถเอามาลงให้อ่านได้ค่ะ

เพราะมันเป็นแบบ NC-17 เปนวายยยยยยยยยยยยยย

ไม่สามารถลงให้อ่านในนี้ได้ค่ะ

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

*-*-*-*-*-*-*-*-*

แต่วันนี้เอาฟิคอีกเรื่องนึงมาลงให้อ่านกัน

เพราะไม่รุจาอัพไดไงดี

ฮ่าๆๆๆๆๆ

อ่านฟิคกันไปก่อนละกันนะคะ

*** อันนี้ยังไม่ได้ผ่านการตรวจ ถ้าพิมพ์คำหนผิดต้องขอดทษด้วยนะค๊า!!!!!

ขอให้สนุกนะฮ๊าบบบบบบบบบ

****ชื่อเรื่องอาจฟังแปลกนะ ฮ่าๆๆความบ้าส่วนตัว ภาษาแปล๊กแปลก แง้ว!

HoMeZiTiK

♫♪ เข้าห้องเรียน ♪♫
....................

นักเรียนทำความเคารพ หัวหน้าห้องพูดขึ้นเมื่อครูประจำชั้นเดินเข้ามาในห้อง
นักเรียนในห้องทั้งชายและหญิงลุกขึ้นยืนทำความเคารพ สวัสดิ์ดีค่ะ/ครับ อุเอมิซัง
สวัสดิ์ดีจ๊ะทุกคนหญิงสาวหน้าหวานผู้เป็นครูประจำชั้นกล่าวรับ วันนี้ครูมีเพื่อนใหม่จะมาแนะนำให้รู้จักกัน เข้ามาสิจ๊ะ
เด็กสาวร่างเล็กก้าวเข้ามาในห้อง ผมตรงยาวสีดำสนิทถูกมัดรวบไว้เป็นแกละสูงสองข้าง ผมหน้าม้ายาวปัดไปข้างขวาทำให้หน้าเธอดูหวานซะ... นัยน์ตาสีน้ำตาลใสแป๋ว
กระพริบไปมามองไปทั่วห้องอย่ากล้าๆกลัว ผิวขาวอมชมพูสวยสะดุดตาทำเอาหนุ่มในห้องตาค้างกันไปเป็นแถวเว้นแต่...
แนะนำตัวสิจ๊ะครูสาวกระซิบอย่างใจดี
เอ่อ...ค่...ค่ะ เด็กสาวอึกอัก
นิ่งเงียบไปครู่นึงก่อนเริ่มแนะนำตัว
โทโมอิ รินะ อายุ 16 เกิดวันที่ 12 เดือน 12 ค่ะ...เธอหยุดชั่วขณะ เพราะเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับเพื่อนที่นั่งใกล้แล้วหัวเราะกันสองคน มันทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจ แต่ยังไงนี่แค่ด่านแรกต้องผ่านไปให้ได้
เกิดที่เซนได เพิ่งย้ายมาโตเกียวเมื่อสามวันก่อน คุณแม่เป็นคนเกาหลี ส่วนคุณพ่อเป็นคนญี่ปุ่นค่ะ ปัจจุบันอาศัยอยู่กับคุณพ่อ เพราะคุณแม่เสียแล้วค่ะ... เธอหันไปมองอาจารย์หน้าหวานที่ยืนอยู่ข้างๆเป็นเชิงบอกว่า หนูพูดเสร็จแล้ว
เอาล่ะ...ตอนนี้เรามีที่ว่างเหลืออยู่ที่เดียว เธอปลายตาไปมองกลุ่มเด็กชายห้าคนที่นั่งอยู่หลังห้อง ราวกับว่ารู้ตัวว่าถูกจ้อง เด็กหนุ่มทั้งห้าหันกลับมามองที่ครูสาวอย่างรู้ตัว
โฮเมซิทิคซัง ขอโทษทีนะครูสาวสุดสวยส่งยิ้มหวาน คุซามุคุง
ครับเด็กหนุ่มคนนึงในกลุ่มขานรับ...แอบทำหน้าแหยส่งให้เพื่อนสี่คนที่เหลือ
ใช่! นายคนนี้แหละที่หัวเราะตอนที่ฉันแนะนำตัว ทำไมฉันต้องนั่งกับไอ้หมอนี่ด้วยนะ ชีวิตนี้พระเจ้าจะไม่ทรงปราณีลูกเลยหรือไง
ไปนั่งข้างๆคุซามุคุงนะจ๊ะครูสาวส่งยิ้มหวานให้ก่อนพลักเธอเบาๆให้เดินไปหลังห้อง
หวัดดีเด็กหนุ่มกล่าวทักสั้นๆ ส่งยิ้มกวนประสาทมาให้
เธอทำเป็นไม่สนใจแล้วนั่งลงข้างๆเค้า
เอาล่ะชั่วโมงโฮมรูมวันนี้...ครูสาวเรียกความสนใจกลับมา หลังจากเห็นคนทั้งห้องหันไปมองเด็กใหม่เป็นตาเดียว ก็ไม่มีอะไรมากนะจ๊ะ ให้นักเรียนเอาการบ้านหรืออะไรขึ้นมาทำก็ได้ สิ้นคำ...!!!
เด็กหนุ่มทั้งห้าคนที่นั่งอยู่หลังห้องก็หยิบเครื่องดนตรีขึ้นมานั่งเล่นอย่างสบายใจเฉิบ
คนที่ชื่อคุซามุที่นั่งข้างๆเธอเอากีตาร์ออกมานั่งดีดเล่นอย่างไม่สนใจสายตาคนทั้งห้องที่กำลังมอง...มองด้วยความชื่นชม ทั้งน่ารัก อารมณ์ดีได้ตลอดเวลา แถมยังขี้เล่นอีกต่างหาก...แต่นั่นมันตรงข้ามกับความคิดเธอลิบลับ!
ส่วนเด็กหนุ่มตาหวานที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอนั้นก็หยิบไม้กลองขึ้นมานั่งตีเล่นลงบนโตะ สร้างจังหวะแปลกๆให้กับเสียงเพลง...แต่มันก็เพราะดี!
แล้วอีกหนึ่งหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างหน้าคุซามุก็หยิบไวโอลินตัวสวยขึ้นมาสี เพิ่มเสียงเพราะๆ...เสียงที่ดูออกจะนิ่งและนุ่มลึกเหมาะกับมาดคุณชายของเขา
หนุ่มหน้าหวานที่ดูจะโดเด่นที่สุดในกลุ่มนั้นดูจะขัดตาเธอเอามั่กมาก ก็เพราะไอ้มาดนิ่งและสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์นั่น ถึงจะหน้าหวานก็เหอะ ยิ่งดูนิ่งหน้าโมโห แต่เสียงกีตาร์ของเขาก็ใช้ได้ถึงแม้จะไม่ดีเท่าไอ้คนที่นั่งข้างๆเธอก็เถอะ...
ส่วนคนสุดท้ายที่ดูจะธรรมดาที่สุดในกลุ่ม...แต่นั่นล่ะที่โดเด่นในสายตาเธอ ก็เพราะไม่เด่นถึงได้เด่นไงล่ะ หน้าตาที่ไม่ได้พิเศษอะไรมากมายเมื่อมาอยู่กับพวกที่โดดเด่นพวกนี้แล้วทำให้เค้าดูเด่นขึ้นมากเลยทีเดียว (ก็เพราะคนอื่นหน้าตามันอิหรอบคุณชายทั้งนั้น คนนี้หน้าตาพื้นๆสุดเลยดูเด่น) แล้วยังเสียงร้อง...เสียงที่ร้องไล่โน้ตไปเรื่อยๆช่างเหมาะกับจังหวะเสียงดนตรีนี่จริงๆ...

นึกไปฟังไปเพลินๆ...
ทำไมเสียงดนตรีมันเริ่มเบาลงล่ะ...
นี่...เธอ แขนหนึ่งสะกิดฉัน ทำให้หลุดออกมาจากห้วงคิด นี่นายมาสะกิดฉันทำไม
เอ่อ...คือขอโทษแทนฮิคารุด้วยครับ ชายหนุ่มที่ติดมาดคุณชายนิดๆเดินมาหาฉัน แต่เมื่อกี้ที่คุณร้องเพลงไปพร้อมกับพวกผม...เอ่อ...มัน..
ไม่ต้องพูดหรอกเรียวเสียงเข้มๆของคนมาดนิ่งดังขัด...ทำให้คนชื่อเรียวผละถอยออกไป เธอน่ะ มานี่
อีตาบ้านี่! นายจะฉุดชั้นไปไหนห๊า!!!

หนุกม่ะคะ

เดี๋ยวมาลงต่อ

อิอิ

ไปแระ

ร๊ากกกกกกกกกกกกกกทุกคนเลย

สอบเร็จแล้วเดี๋ยวซีไปเม้นกลับให้นะคะ

ยังเหลือสอบวันศุกร์อีกวัน 5555+

บั๊บบาย

http://my.dek-d.com/dairuki/

ฟิค เรื่องที่เอาบทนำมาลง อาจจะลงในนี้ค่ะ

รออ่านกันนะคะ