แบบว่า อัพฟิคไม่ได้ทั้งที่แต่งต่อได้แล้ว

ระบบเปนไรอีกเนี่ย

ขนาดเข้าไปอ่านยังไม่ได้เรย บ้าป่าวววววววว -*-

งื้อๆ T^T งอน

*-*-*-*-*-*-*-*-*

อาทิตย์หน้าจาออนเอ็มบ่อยๆ เปนอาทิตย์สุดท้ย ก่อนเปิดเทอม

แล้วก็จาหายหัวปาย แระม่ะค่อยอัพได

ฮ่าๆ

*-*-*-*-*-*-*-*-*

กลับมาเศร้าต่อ เนตตตูเปนไรฟร๊ะ งื้อๆ

เข้าไดเจ้าชายม่ะได้ ฮื้อๆ เศร้าแย้วนะเนี่ย

เริ่มอาการหนักสุดๆ -*-

พี่ซังคะ ที่คุณพี่เตือนไว้ท่าจาจิง

ง่า...เนต องการ แมร่งลบหมดเยย

ตอนนี้เข้าไดตัวเองก่าบอร์ดนักเขียนของเด็กดีได้สองอย่าง

แมร่ง ออนเอ็มก็ไม่ได้

ซวย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตูจาเล่นอารายล่ะเนี่ย งื้อๆ เศร้า

อัพฟิค อ่ะ บทที่ 1 จบแระ

วันเกิด.... โมโนแทรค ทวีปที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักร เอิร์ทโปโล ประกอบไปด้วยประเทศที่สำคัญถึงหกประเทศ และยังมีประเทศเล็กๆอีกมากมาย แต่ละประเทศปกครองตนเอง ทำให้โมโนแทรคมีความหลากหลายทั้งทางด้านศิลปวัฒนธรรม และการเมืองการปกครองเบื้องหลังเทือกเขาสูงที่ทอดตัวอยู่ทางตะวันออกของทวีป เขตหวงห้ามสำหรับผู้ไม่มีวิชา และพวกปอดแหกก็ไม่ควรย่างกายเข้าไป ดินแดนแห่งนักฆ่า ดินแดนที่ถูกขนานนามว่าเมืองต้องคำสาป...ไนเจอร์!

โอ๊ย อะไรกันลุงมาเล่าเรื่องหลอกเด็กอยู่ได้เสียงหวานโวยวายลั่น คิดจะทำให้ภาพพจน์พวกเราน่ากลัวไปถึงไหน

แล้วถ้านักฆ่าไม่น่ากลัว จะเอาอะไรไปข่มเค้าวะคนสูงวัยกว่าย้อนก็ฝีมือไงลุงเด็กสาวทำหน้าทะเล้น

เออๆ ลุงขี้เกียจเถียงกับเจ้าแล้ว ไม่เล่าก็ไม่เล่า ว่าพลางลุกจะเดินหนี เอ้า! แล้วพวกเจ้าจะมานั่งอยู่ทำไมกลับบ้านไปฝึกซ้อมได้แล้ว หันไปโวยวายใส่เด็กแทน

เหล่าเด็กน้อยที่กะจะมานั่งฟังนิทานเป็นอันต้องทำหน้าเอ๋อ เฮ้อ....อดทุกที

ท่านมิงค์ รอผมด้วย ร่างบางวิ่งรี่เข้ามาหา

ชินมีอะไรเหรอเสียงหวานถามอย่างเอ็นดู

ทั้งที่ชินอายุเท่ากันแท้ๆแถมเป็นผู้ชายอีก ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ

อื้อๆ มีสิ ท่านอคาล็อคให้มาตามท่านมิงค์กลับบ้าน

ไม่เสียงที่เคยหวานๆกลับแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ยังไม่อยากกลับ

น้า~...กลับเถอะนะ วันนี้วันเกิดท่านมิงค์ด้วย กลับกันน้า~ชินทำเสียงอ้อน นิ้วเรียวจับเข้าที่แขนสาวสวยแล้วเขย่าเบาๆ

โอ๊ย! ชิน อย่ามาจับนะ เดี๋ยวใจอ่อน ฮื้อๆ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ทุกที

อ๊ะเด็กหนุ่มร้องด้วยความตกใจบวกกับตั้งตัวไม่ทัน เมื่อสาวสวยตรงหน้าดันเขาเข้าชิดกับกำแพง ท่านมิงค์จะทำอะไรผม

จุ๊จุ๊ อย่าเสียงดังสิชินเด็กสาวอมยิ้ม ถ้านายยอมจูบชั้นชั้นจะกลับ

อย่าล้อเล่นสิฮะ ใบหน้าแดงระเรื่อ

ไม่ได้ล้อเล่นซักหน่อยนัยน์ตาสีน้ำตาใสสบประสานกับดวงตาสีมรกต เร็วสิ เดี๋ยวก็โดนท่านพ่อชั้นทำโทษหรอก

ไม่เอา ถ้าผมจูบท่านมิงค์ ก็มีค่าเท่ากัน ตายเหมือนกัน ชินปฏิเสธทันควัน

ถ้านายไม่จูบชั้น งั้นชั้นจะจูบนายเอง สาวสวยว่าเสร็จก็โน้มใบหน้างามๆเข้ามาใกล้ แล้ว...

โอ๊ย!!! ปล่อยนะคิม มิงค์โวยวายลั่น ดิ้นพล่านไปมาบนบ่าของร่างสูงขอโทษนะที่ทำให้ต้องออกมาตามเจ้าของนัยน์ตาสีมรกต สำนึกผิดไม่เป็นไรหรอกชิน อย่างมิงค์เนี่ยต้องไม้แข็ง ใครสั่งให้นายออกมานะ ทั้งทีรู้ว่านายเอามิงค์ไม่อยู่

มือใหญ่เสยผมสีดำเข้มทีเปียกเหงื่อเพราะต้องออกแรงจับสาวน้อยที่อยู่บนบ่ากลับบ้าน

นี่มิงค์ เมื่อกี๊จะทำอะไรชิน ว่าพลางวางสาวสวยที่แบกมาลงบนเตียงนุ่มๆก็แค่แกล้งเล่นเฉยๆ นายคิดว่าฉันจะจูบจริงหรือไงตาสีน้ำตาลใสนั้นแฝงแววรั้นอย่างคนถูกขัดใจส่งมาให้ พร้อมกับ ไอ้บ้า ไอ้ประสาท ด่าเสร็จก็เดินเข้าห้องน้ำไปสองพี่น้องตระกูลโซนอฟที่พ่อและแม่ของเธอรับเลี้ยงไว้ตั้งแต่เด็กๆ คนหนึ่งเข้มแข็งเก่งกาจและอดทน มีทั้งคุณสมบัติและลักษณะของนักฆ่าอยู่ครบถ้วน ส่วนอีกคน น่ารักบอบบาง และมีพลังวิเศษซึ่งหายากในนักฆ่าทั่วๆไป พวกเธอทั้งสามคนเคยทำงานร่วมกันสมัยที่โมโนแทรกมีสงครามแย่งชิงบัลลังแห่งกษัตริย์ คนใหญ่คนโตพวกเศรษฐีผู้ดีมีเงิน มักจะจ้างคนในไนเจอร์ให้ไปลอบสังหารศัตรูของพวกเขา ทุกคนในไนเจอร์ล้วนแล้วแต่เป็นนักฆ่าที่มีฝีมือ สังหารทุกคนที่ได้รับคำสั่งมา มีดและอาวุธทุกอย่างก็ถูกทำขึ้นโดยคนในเมือง จะไม่มีการทำร้ายพวกเดียวกันเด็ดขาด แม้จะถูกจ้างก็ตาม นั่นคือกฎหลักของพวกเรา ผู้นำจะถูกเลือกโดยการโหวตเสียงข้างมาก คนปัจจุบันคือ อคาล็อค โคลวาล นักฆ่าผู้เลื่องชื่อ

มิงค์เสร็จหรือยัง เร็วๆหน่อยสิงานจะเริ่มแล้วนะคนก็มากันเยอะแล้วด้วย

เดี๋ยวน่า...ทำไมคิมชอบเร่งอยู่เรื่อยเลย

ถ้าไม่รีบเดี๋ยวฉันจะเข้าไปใส่ให้นะ คิมลองเชิง หวังในใจว่าแม่สาวน้อยในห้องจะไม่เปิดประตูออกมา

ประตูไม้ถูกเปิดออก สาวน้อยแสนสวยในชุดราตรีสีดำที่ทำให้ผิวขาวๆนั้นดูโดดเด่นสะดุดตา ผมสีน้ำตาลอ่อนปล่อยสยายคลอไหล่มน เครื่องหน้าติดจะคมสวยน่ามองแต่ก็ยังมีเค้าความหวานดูเป็นสาวสวย นัยน์ตาสีน้ำตาลใสคู่โตเลิกขึ้นเล็กน้อย เมื่อบุรุษตรงหน้าเอาแต่ยืนนิ่งเงียบ

คิม...คิม...คิม!!!

ฮะ..เอ่อ..

อะไรกัน แค่ฉันแต่งตัวสวยหน่อยเดียว ถึงกับอึ้งเลยเหรอ ฮึสาวน้อยตรงหน้าล้อเลียน

สวยยังไงก็ไม่ไหว ใครก็ได้เปลี่ยนทีไอ้นิสัยนี้ที...กวนชะมัด

ไปได้แล้ว แขกเค้ารอตั้งนานแล้ว ร่างสูงเอ่ยเตือน

ก็มันวันเกิดฉันนี่นา อะไรกัน ว่าแล้วก็เดินนำหน้าลงบันไดไป นี่ คิมเตรียมของขวัญไว้ให้ฉันหรือเปล่า

"เรื่องอะไรจะต้องให้เธอด้วย ชายหนุ่มอมยิ้ม

ว้า~...แย่จังไอ้เราก็อุตส่าห์หวังเฮ้อ...ถ้านายมีแฟนล่ะฉันสงสารแฟนนายแย่เลย คนอะไร๊ไม่โรแมนติกเอาซะเลยสาวเจ้าว่าแล้วก็วิ่งหนีเข้างานไป

อะไรของยัยนั่น...

สุขสันต์วันเกิดนะมิงค์

จ้า~

มีความสุขมากๆนะ อ่ะนี่ของขวัญจ่ะ

ขอบคุณมากๆเลย

ทามกลางวงล้อมเหล่าเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทั้งหลายที่รุมกันเข้ามาให้ของขวัญแก่เจ้าของวันเกิด ทำเอาตัวเธอเกือบจะเป็นลม เล่นรุมกันเข้ามาไม่เหลือที่ไว้ให้หายใจ

เวลาผ่านไปก็นานอยู่อาหารชั้นดีมากมายถูกยกเข้ามาเสิร์ฟให้กับแขกในงาน เค้กก้อนโตที่บรรจงตกแต่งอย่างน่ารักเพื่อเป็นของขวัญให้กับสาวน้อย

แล้วก็ถึงซักที เวลาที่ท่านพ่อจะมอบของขวัญให้สุขสันต์วันเกิดนะลูก ชายวัยกลางคนรูปร่างสมส่วนได้รูป เดินเข้ามาหาบุตรสาว อายุสิบห้าแล้วก็ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ด้วยล่ะ เป็นเด็กดีนะลูก

ท่านพ่อ ของขวัญ ทวงซึ่งๆหน้าไม่อ้อมค้อมนี่สิลูกพ่อ ตรงไปตรงมา ผู้เป็นพ่อลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู พร้อมกับยื่นซองสีเหลืองอ่อนส่งให้อะไรอ่ะคะท่านพ่อ นึกว่าจะเป็นม้าซักตัว หรือไม่ก็ดาบซักชุดลองเปิดดูสิ ผู้เป็นอมยิ้ม ซองจดหมายซีเหลืองอ่อนที่ประทับตรากิลเบิร์กรัฐเล็กๆที่อยู่ติดทะเลทางใต้ ซองหนาที่ภายในบรรจุแผ่นเอกสารมากมายเอาไว้นี่อะไรคะ เธอมองหน้าผู้เป็นพ่อพ่อจะส่งลูกไปเข้าโรงเรียนที่กิลเบิร์ก ขอบคุณคะพ่อ สำหรับของขวัญ สีหน้าไม่รับแขกทั้งที่กำลังจะเดินหนี แต่ก็ถูกมือใหญ่ของผู้เป็นพ่อรั้งเอาไว้คืนมาหาพ่อที่ห้อง พาชินกับคิมมาด้วย พ่อมีงานให้ทำ ผู้เป็นพ่อกระซิบงั้นหรอกเหรอ งานอีกแล้ว นึกว่าจะส่งเราไปเข้าโรงเรียนนั่นจริงๆซะอีก เฮ้อ...โล่งอก

ร่างบางเดินเข้าไปหาสองหนุ่มที่ยืนหลบมุมอยู่ริมระเบียงคุยอะไรกันอยู่ สาวน้อยร้องถาม

เรื่องส่วนตัว คิมว่าเสียงเย็นๆอะไรกัน บอกไม่ได้หรือไงคิมมี่ หญิงสาวหัวเราะชิน ฉันไปแล้วนะ อยู่ตรงนี้น่าเบื่อมีคนชอบมากวนร่างสูง บอกน้องชาย ก่อนหันมายิ้มมุมปากให้สาวน้อยเจ้าของวันเกิดหญิงสาวแยกเขี้ยวงุด ไอ้บ้า! มาหาว่าเธอกวนแล้วตัวเองไม่กวนหรือไง แบร่!ท่านมิงค์อย่าไปโกรธคิมเค้าเลย ชินบอก เห็นเพื่อนสาวกึ่งเจ้านายทำหน้าบูดบึ้งนี่ ผมมีอะไรจะให้ท่านมิงค์ด้วยนะ ว่าเสร็จก็ร่ายมนต์นิดหน่อย ของชิ้นเล็กๆก็ปรากฏขึ้นบนมือ สายสร้อยสักลวดลายที่สวยงามตามแบบฉบับของพวกเอลฟ์ทางเหนือ จี้เป็นลูกแก้ว สีที่ใสราวกับหยดน้ำแห่งศรัทธานั้นส่องสว่างไสวลูกแก้วอธิฐาน หญิงสาวมองมันไม่ละสายตาชินหัวเราะเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของสาวน้อยตรงหน้าใช่...เดี๋ยวผมใส่ให้นะ ว่าแล้วก็เดินอ้อมไปทางด้านหลังของหญิงสาว ใส่สร้อยติดตะขอ แล้วช้อยผมนั้นออกขอบคุณนะชิน เป็นของขวัญที่สวยมากเลยอื้ม มันจช่วยคุ้มครองท่านมิงค์นะ มีอะไรก็ตั้งใจอธิษฐานนะ

ขอบใจนะ หญิงสาวยิ้มให้ แวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ท่านพ่อบอกว่าคืนนี้ให้ชินกับคิมไปที่ห้องท่าน มีงานให้ทำเธอรีบบอก

อ้อ ได้สิ เดี๋ยวผมบอกคิมให้

งั้นฉันไปล่ะนะ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะชิน

จะให้คิมกับชินไปกับลูกเหรอ ท่านพ่อเสียงหวานโวยลั่นแล้วลูกคิดว่าพ่อจะให้ลูกไปคนเดียวหรือไง ผู้เป็นพ่อย้อนถาม แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบจากลูกสาว คิม ชิน ฉันจะส่งพวกนายเข้าไปในโรงเรียนพร้อมมิงค์ ให้นายสองคนดูแลลูกสาวฉันให้ดี ส่วนเรื่องงาน เดี๋ยวฉันจะติดต่อนายสองคนทีหลังครับขานรับพร้อมกันพวกเจ้าสามคนไปนอนกันได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะต้องเดินทางแต่เช้า

จะให้ไปพรุ่งนี้เลยหรือท่านพ่อสาวเจ้ายังคงโวยวายต่อท่านอคาล็อค โบกมือเป็นเชิงบอกให้คิมพาบุตรสาวออกไป ชิน อย่าเพิ่งไป ฉันมีอะไรจะคุยด้วยครับ ขานรับพร้อมกับเดินเข้าไปหา ปล่อยให้ผู้เป็นพี่ชายพาหญิงสาวออกไป

ทำไมต้องอุ้มกันด้วยเล่า ปล่อยฉันลงนะ!ไม่คิมยังคงมีสีหน้านิ่ง ฉันจะไม่ปล่อยเธอลงจนกว่าเธอจะเลิกโวยวาย

ก็ได้ปล่อยฉันลงได้หรือยังล่ะเสียงอ่อนลงพอขาถึงพื้นสาวเจ้าก็ทำท่าจะรีบวิ่งหนี แต่ก็ถูกมือใหญ่รั้งเอาไว้อย่าเพิ่งไปสิ จะไม่เอาของขวัญหรือไง ไหนบอกว่าไม่มีให้ไง งอนใหญ่เลยจะเอาหรือเปล่าล่ะ เอาสิ คิมให้ทำไมจะไม่เอาหลับตา ชายหนุ่มสั่งด้วยเสียงห้วนๆเช่นเคยสาวน้อยตรงหน้าหลับตาพริ้มเงียบๆ มือหนาจับมือคนตรงหน้าขึ้นมา...

นี่อะไรอ่ะคิม สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างในมือสุขสันต์วันเกิด เสียงนั้นอ่อนโยน ลืมตาได้แล้วหญิงสาวทำตามอย่างว่าง่ายดาบสีเงินวาวสวยอยู่ในมือ ฟักดาบสลักลวดลายที่วิจิตสวยงามและแปลกตานี่ฉันแกะเองเลยนะ คิมอธิบาย ทำเองทั้งหมดเลย จะได้เหมาะมือเธอ"ขอบคุณนะมิงค์อึ้งระคนดีใจ ชอบมากเลยล่ะ เธอยิ้มแล้วก็วิ่งพาของขวัญที่เพิ่งได้มาเข้าห้องนอนไป