รู้สึกว่าอัพครั้งหลังๆนี่ เขียนเรื่องพี่เซียลน้อยลง
แต่ไม่ใช่ว่าไม่รัก.....ถ้ายิ่งอัพจะยิ่งคิดถึง และก็จะยิ่งเศร้า
อยากจะอัพเกี่ยวกับพี่ในเวลาร่าเริง (ไม่เอาบ้าๆแบบทุกที)
แต่พออ่านไดพี่วันนี้แล้วรู้สึกหมดแรง
ไม่อยากทำอะไรเลย
ซีก็ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่พอพี่เศร้าซีก็เศร้า พอพี่รู้สึกไม่ดี ซีก็เป็นไปด้วย
ไปอ่านไดพี่เซียลแล้วอยู่ดีๆก็ร้องไห้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ซีก็เป็นแบบนั้น ครอบครัวของซี
วันนั้น ซีลองถามม๊าไปแล้ว
"ถ้านู๋อยากจะเต้นขึ้นมา ม๊าจะสนับสนุนนู๋มั้ย"
ม๊าไม่ตอบว่า สนับสนุน หรือไม่
แต่ม๊ากลับบอกว่า ถ้าแค่ทำในโรงเรียนน่ะ ก็ทำได้
แต่อย่าไปเต้นข้างนอกเลยนะ "เดี๋ยวใจแตก"
ไม่เข้าใจคำนั้น
ม๊าไม่มั่นใจในตัวซีเหรอ
ไม่มั่นใจในตัวลูกสาวที่ม๊าเลี้ยงมากับมือ
ในความมืดที่กั้นระหว่างม๊ากับซี
น้ำตาใสๆ ไหลหยดลงบนหมอนสีขาวเป็นดวงๆ
เสียใจ
ที่ม๊าไม่เชื่อในตัวซี
พอดีก่า....มันเศร้ามากมาย...
ม่ะอยากพูดต่อ
เหอะๆ แบบว่าอายมากมาย
พี่เซียลไปที่ไอดี เหอะๆ เหนไรไปแล้วมั่งเนี่ย อิอิ (สิ่งบ้าๆต๊องๆที่เด็กน้อยคนนึง ทำฮ่าๆ)
รูปเต็มเลยใช่ม๊า ฮ่าๆ แต่ไปได้ไง เฉลยด่วนฮ๊าบบบบ
เหอะๆ ที่จิงอยากให้มาไดนี้มากกว่า
อยากให้พี่อ่านสิ่งต่างๆที่ซีคิดและเขียนมันลงไป
ทุกๆวัน ซีคิดถึงพี่
แต่บางครั้งการถ่ายทอดบางสิ่งบางอย่าลงมาเป็นตัวหนังสือมันก็ยาก ทั้งที่จิงแล้วมันง่ายมาก
แต่ความรู้สึกของซีมันซับซ้อน จนบางครั้งตัเองยังสับสน
เฮ้อ.....ไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง
แต่รู้ว่ายังไงก็รักพี่.....ฮ่าๆ
อย่าท้อนะ อย่าเลิกฝัน อย่าไปจาก NEVER LAND นะ
ได้โปรด......
ไม่หวังจะเป็นพระจันทร์ที่โดดเด่น แค่ขอเป็นดาวดวงเล็กๆส่องแสงให้เธอได้เห็นในยามคำเคืนก็เพียงพอ
ในยามราตรี แม้บนผืนฟ้านั้นจะมีดาวมากมายก็จริง
"ดาว" ถึงจะไม่โดดเด่นเท่า พระจันทร์หรือดาวตก แต่ก็ยังคงส่องแสง ประดับประดาให้ผืนฟ้าที่มืดมนกลาย
ผืนภาพที่ทรงเสน่ห์และสว่างไสวได้ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นไปมอง
อยากเป็นอย่างดวงดาวที่สนุกสนานและร่าเริง
ไม่ขอเป็นพระจันทร์ที่โดดเดี่ยว
หรือเป็นดาวตกที่ถึงจะสวยงามแต่สุดท้ายก็จะหายลับไปชั่วนิจนิรันดริ์
อิอิ เม้นคนแรก รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง หนูซีออกแนวอัพไดตามพี่เซียลเหมือนไอเลยง่ะ อ่านไดพี่เซียลคราวนี้แล้วรู้สึกไม่ดีเลย แต่อ่านไดซีแล้วความรู้สึกก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก 555+ ซึบซับดีเหลือเกินนะหนู พูดอย่างกับผ้าอ้อม 555+)
ก็นะ ผู้ใหญ่เค้าคิดไรไม่เหมือนกับเราหรอก เค้ามีของเขตของเค้า ซึ่งไม่เพียงพอกับความต้องการของเรา เอาไว้เราโตกว่านี้เราค่อยไปขนายขอบเขตละกัน ตอนนี้ก็ตั้งใจเรียนไปก่อนนะ อย่าเอาเเต่เรียนๆเล่นๆอย่างไอ มันมะดี
แล้วเจอกันจ่ะ
#1 By ไอฮับ (210.203.175.246 /210.203.186.81) on 2006-04-22 00:57